Chemische contaminanten

Verpakkingen en gebruiksartikelen, die met levensmiddelen in aanraking komen of hiertoe bestemd zijn, moeten voldoen aan het Verpakkingen- en Gebruiksartikelenbesluit (VGB). Deze wetgeving is een onderdeel van de Warenwet. Deze wet geeft aan dat verpakkingen geen, voor de volksgezondheid, schadelijke en gevaarlijke stoffen mogen afgeven of kunnen afgeven (migratie). Voor het materiaalsoort van de verpakking zijn lijsten van uitgangsstoffen, hulpstoffen en additieven.

Minerale oliën zijn een complexe mix van alifatische koolwaterstoffen, naphtalenen en aromaten. Deze stoffen zijn toxisch en kunnen onder andere huid-, darm-, blaas-, prostaat- en longkanker veroorzaken. In tegenstelling tot de aan planten en dieren ontleende vetten en oliën, worden minerale oliën uit de bodem gewonnen. Daarnaast worden een aantal synthetisch bereide koolwaterstofoliën tot de minerale oliën gerekend.

De 3 belangrijkste organotin-verbindingen zijn monobutyltin, dibutyltin en tributyltin. Deze verbindingen worden toegepast als stabilisatoren in de kunststofindustrie (ten behoeve van bijvoorbeeld luiers, maandverband, pleisters) en als schimmelwerende middelen in producten die blootgesteld worden aan strenge klimaatomstandigheden (tentdoeken, uit de tropen geïmporteerde katoenproducten).

Polychloorbifenylen (PCB’s) is de verzamelnaam voor een groep van 209 verschillende chemische stoffen. Ze worden synthetisch gemaakt en komen niet van nature voor. PCB's zijn chemisch erg stabiel en dus resistent voor afbraak. Zij lossen goed op in lichaamsvetten van mens en dier, hierdoor bio-accumuleren PCB’s in de voedselketen. PCB’s branden pas boven 1200°C en hebben een goed warmtegeleidend vermogen. Ze lossen relatief slecht op in water. Ze zijn toegepast als weekmaker in kunststoffen, in verf, inkt, lak en lijm en in insecticiden.

Dioxinen, ‘polychloordibenzodioxinen (PCDD)’ en ‘polychloordibenzofuranen (PCDF)’ zijn twee groepen van cyclische, vlakke, aromatische verbindingen waaraan chlooratomen zijn gebonden. Er bestaan in totaal 210 varianten, waarvan 2,3,7,8-tetrachloordibenzodioxine (TCDD) de meest bekende en meest toxische vertegenwoordiger is. Alle zogenaamde ‘2,3,7,8 gesubsidieerde’ varianten (17 in totaal) zijn uiterst giftig en daarom worden juist deze 17 in monsters geanalyseerd. Naast de dioxinen is ook een aantal PCB’s, ‘polychloorbifenylen’, van belang.